B:Ben A: Ananem AN: Annem
I
Haftasonu masum bir pazar kahvaltisi, aile saadeti formatinda.
B: Basim agriyoo..
AN (ondan beklenmicek bi sofer Ali tarziyla): Akkksamdan kalma misin yoksa?
B (ondan beklenmicek bi rahatlikla): Heee..aksamda kalmayim hatta.
AN:....
Neeaa?? Ben bole seyler duymak istemiyorum. Kulagim hos gormedi bu ifadeleri benim!
B: Ne diyon anne?
AN: Hayir hayir, degerlerimiz, yargilarimiz! Kulaklarim hic sevmedi bu laflari!
B: Anne, seni de intirnitte yazayim mi? Ananemi kiskaniyon sen, di mi di mi? haha
AN: Sakin ha! Internetlerde dolasmak istemiyorum ben. Ilerde karsima cikar falan..
B: Sen istemiyosan yazmam tabi canim..
II
B: Napiyon anane?
A: Duruyorum.
B: Naber, keyifler nasil beybi?
A: Ben o dedigin laflari hic anlamiyorum.
B: Isler sole iyi gitse, sole basarili olsam ik bik..
A: Hayirsiniynan bi yuva kurarsin issallah.
B: Bi kac dene odul neyim olsa, guzel olur bak.
A: Sole helal sut emmis biriyle..
B: Ama iste zamani var daha, neyse ben calisayim da..
A: Sen de evlenirsin barklanirsin iste..
B: Anane?
A: Efendim?
B: Olmuyo bole canim. ortak payda diyorum, frekans diyorum..
A: Onu bunu mahne (bahane)etme simdi, laf cevirme! ne varmis yuva kurmada etmede??
B: temem.
Sunday, April 4, 2010
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment